Ik heb hier op Kalikalos, nogal vaak uit te leggen hoe het gaat, na de operatie. Als ik uitleg dat ik een groter hart heb dan gemiddeld wordt er instemmend genknikt door iedereen: Yes we know you have...
Dus daarmee de les opnieuw trekkend dat als ik spreek over het lijf dat een groter hart heeft dat de boodschap brengt die ik bedoel.
Als ik zeg dat het goed, gaat kan dat onderbouwd worden door te vertellen dat ik een 3.5 uur durende wandeling heb gemaakt naar de zee. Deze duurt normaal 55 minuten als je rustig doorloopt (naar beneden). Echter als de beschrijving niet meer duidelijk is en er keuzes gemaakt worden op de gok, dan bestaat de kans dat ik een verkeerde route kies die in een omweg resulteert. Zo gezegd zo gedaan... ik was samen met Pat en hij voer blind op mijn eerdere ervaringen en samen lazen we de beschrijving en namen de beslissingen links of rechts etc.
In ieder geval ging het grotendeels naar beneden behalve toen we probeerden terug te keren naar de geasfalteerde weg, die we uiteraard zo veel mogelijk vermeden.
Meer lezen over Kalikalos? Kijk op mijn facebook en/of volg tweets op iseemiles.
maandag 25 juli 2011
donderdag 16 juni 2011
een bijzondere site over het hart!
ik wil iedereen deze website aanbevelen, aangezien hier het hart vanuit een veel breder perspectief wordt benaderd dan ik voor heen hen kunnen vinden: http://www.hartziekte.be/feiten_cijfers_hart.html
maandag 13 juni 2011
Geen hoi roepen voor we over de brug zijn
Na een week te hebben gehad waarbij het hart nauwelijks aandacht vroeg (!) en er voldoende energie was om te wandelen, te fietsen en te gymmen, is het vanaf zaterdag ineens weer helemaal naar beneden het energiepeil.:-)
Ik weet dat ik er niet op kan vertrouwen na eerdere ups en downs. Ik kan met heel veel inspanning een rondje samen met Rini en de hondjes lopen hier in Delfzijl. Dan wel op eigen tempo en Rini moet zich daarbij erg inhouden en af en toe stilstaan.
Gelukkig komt de datum naderbij met de afspraak met de cardioloog. Dus nog even geduld.
Het fenomeen is gewoon, geen energie en het hart slat zich 3x in de rondte.
Als het zo over een maand is, zal de reis naar Griekenland afgeblazen moeten worden.
Maar zover is het nog niet en we wachten nog twee onderzoeken af (ook met de cardiochirurg in juli.
we plukken de dag zoals hij komt:-)
Inmiddels is het gelukt om de diuretica furosemide hier in Delfzijl te krijgen. Ik had daar te weinig pillen van gekregen en te laat ontdekt om ze voor het weekend te bestellen. Gevolg: 3 dagen niet ingenomen. In de middag kon ik ze ophalen en meteen innemen. De acondwandeling ging ineens weer zoasl afgelopen week, heel soepel! Wondermiddel? Ik kwam dit stukje tegen op het internet bij http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/:
Bij linker hartfalen kan het linker hart het bloed uit de longen onvoldoende wegpompen de aorta in. Hierdoor ontstaat congestie in de longen. De hydrostatische druk wordt zo hoog dat het interstitiumvocht onvoldoende wordt geresorbeerd in de vaten. Dit leidt tot oedeem. Longoedeem uit zich in dyspneu (benauwdheid). Dit lijkt erg op de symptomen die ik ondervonden heb tot op heden.
En ook:
Waar wordt Furosemide, Lasiletten of Lasix voor gebruikt? Het wordt gebruikt om in korte tijd vocht uit het lichaam te werken. Vochtafvoer kan nodig zijn bij bijvoorbeeld vocht in de longen (hetgeen zich uit door benauwdheid bij liggen) door een slechte hartfunctie. Dat wordt door deskundigen astma cardiale genoemd (benauwdheidaanvallen doordat het hart niet meer in staat is het bloed uit de longen te pompen).
Dit geeft te denken want ik zie veel overeenkomsten in de reactie op de symptomen. Dus voer voor vragen aan de cardioloog en longspecialist!
Ondertussen ben ik blij dat ik mogelijk mij beter voelend het 64e levensjaar in kan gaan.
Ik weet dat ik er niet op kan vertrouwen na eerdere ups en downs. Ik kan met heel veel inspanning een rondje samen met Rini en de hondjes lopen hier in Delfzijl. Dan wel op eigen tempo en Rini moet zich daarbij erg inhouden en af en toe stilstaan.
Gelukkig komt de datum naderbij met de afspraak met de cardioloog. Dus nog even geduld.
Het fenomeen is gewoon, geen energie en het hart slat zich 3x in de rondte.
Als het zo over een maand is, zal de reis naar Griekenland afgeblazen moeten worden.
Maar zover is het nog niet en we wachten nog twee onderzoeken af (ook met de cardiochirurg in juli.
we plukken de dag zoals hij komt:-)
Inmiddels is het gelukt om de diuretica furosemide hier in Delfzijl te krijgen. Ik had daar te weinig pillen van gekregen en te laat ontdekt om ze voor het weekend te bestellen. Gevolg: 3 dagen niet ingenomen. In de middag kon ik ze ophalen en meteen innemen. De acondwandeling ging ineens weer zoasl afgelopen week, heel soepel! Wondermiddel? Ik kwam dit stukje tegen op het internet bij http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/:
Diuretica bij hartfalen
Hartfalen veroorzaakt verschillende symptomen. Die symptomen zijn afhankelijk van welke kant van het hart is aangetast.Bij linker hartfalen kan het linker hart het bloed uit de longen onvoldoende wegpompen de aorta in. Hierdoor ontstaat congestie in de longen. De hydrostatische druk wordt zo hoog dat het interstitiumvocht onvoldoende wordt geresorbeerd in de vaten. Dit leidt tot oedeem. Longoedeem uit zich in dyspneu (benauwdheid). Dit lijkt erg op de symptomen die ik ondervonden heb tot op heden.
En ook:
Waar wordt Furosemide, Lasiletten of Lasix voor gebruikt? Het wordt gebruikt om in korte tijd vocht uit het lichaam te werken. Vochtafvoer kan nodig zijn bij bijvoorbeeld vocht in de longen (hetgeen zich uit door benauwdheid bij liggen) door een slechte hartfunctie. Dat wordt door deskundigen astma cardiale genoemd (benauwdheidaanvallen doordat het hart niet meer in staat is het bloed uit de longen te pompen).
Dit geeft te denken want ik zie veel overeenkomsten in de reactie op de symptomen. Dus voer voor vragen aan de cardioloog en longspecialist!
Ondertussen ben ik blij dat ik mogelijk mij beter voelend het 64e levensjaar in kan gaan.
woensdag 1 juni 2011
Pacemakers zijn geen peacemakers
23 mei ging het eigenlijk niet meer tijdens de revalidatie gym. De physiotherapeut zag dat en nam contact op met de locale cardioloog (Antonius Overvecht) en adviseerde me via hem naar 1e harthlup Nieuwegein te gaan. Wat er speelt is namelijk dat het hart voortdurend ongeacht insappning of rust op minstens 100 slagen per minuut werkt. En dat put op de lange duur werkelijk uit, want de ademhaling probeert ook aangepast aan de hoge hartslag te werken; resultaat steeds (ook 's nachts buiten adem).
Zo gezegd dus zo gedaan en naar Nieuwegein getogen (autorijden kost weinig inspanning en dat werd wel verantwoord gevonden). Daar heb ik het probleem uitgelegd en gevraagd of ook de pacemaker kon worden uitgelezen. Bloeddruk en hartslag meten, röntgen foto maken, pacemaker uitlezen en afspraak voor de volgende dag voor een echo resulteerde in een advies van de zaalarts die het in het team besproken had, dat ik een betablokker (metropolol) en plaspil (Fenumeside) zou krijgen, want het ritme is te hoog en er het hart toonde capaciteits problemen om ook vocht af te voeren (bloed dus).
De echo leverde een bespreking op de volgende dag met een cardioloog die vertelde dat het hart inderdaad weinig capaciteit heeft. Ook vertelde hij me dat de operatie als geslaagd mag worden beschouwd qua klepgedrag. Aortaklep erkt prima en de mitralis klep lekt nauwelijks meer (1 op schaal van 4, dus gelijk aan toen ik net het hartinfarct gehad had).
Voor wat betreft de snelle hartslag die komt zoals eerder gemeld door paces uit de boezem. Wel relatief erg verdacht regelmatig (in vergelijking met vroeger) en steeds zo'n 100 slagen/min.
Dat ontlokte me de vraag of dat door de pacemaker komt? Inderdaad vraagt het lichaam meer dan normaal (net als bij het oplopen van een trap) en gaat de pacemaker naar verhouding meer paces geven. Eigenlijk krijg ik twee verschillende antwoorden over de oorzaak van het hoge ritme.
De boezem die pacet en de pacemaker die pacet. Hij vergeleek de paces vanuit de boezem met fibrilleren (veredeld fibrilleren meen ik me te herinneren).
De medicijnen hielpen leek het eventjes. Veel plassen en lagere frequentie. Vanochtend om zes uur was het weer 110 in bed. De vraag die bij me opkomt is hoe zou het zijn als we die pacemaker eens uitzetten? Mijn hart genereerde via de sinus knoop zo'n 40 paces/min. Dat is te weinig om je lekker bij te voelen in normale situatie. Echter zou ik wel eens willen weten of die paces uit de boezem komen of toch stikum weer van de AV knoop (via de bindel van HIS) die misschien toch weer geleid?
Het echte probleem is dat voor elke vraag ik een afspraak moet maken met de cardioloog of weer naar 1e harthulp moet....
Zo gezegd dus zo gedaan en naar Nieuwegein getogen (autorijden kost weinig inspanning en dat werd wel verantwoord gevonden). Daar heb ik het probleem uitgelegd en gevraagd of ook de pacemaker kon worden uitgelezen. Bloeddruk en hartslag meten, röntgen foto maken, pacemaker uitlezen en afspraak voor de volgende dag voor een echo resulteerde in een advies van de zaalarts die het in het team besproken had, dat ik een betablokker (metropolol) en plaspil (Fenumeside) zou krijgen, want het ritme is te hoog en er het hart toonde capaciteits problemen om ook vocht af te voeren (bloed dus).
De echo leverde een bespreking op de volgende dag met een cardioloog die vertelde dat het hart inderdaad weinig capaciteit heeft. Ook vertelde hij me dat de operatie als geslaagd mag worden beschouwd qua klepgedrag. Aortaklep erkt prima en de mitralis klep lekt nauwelijks meer (1 op schaal van 4, dus gelijk aan toen ik net het hartinfarct gehad had).
Voor wat betreft de snelle hartslag die komt zoals eerder gemeld door paces uit de boezem. Wel relatief erg verdacht regelmatig (in vergelijking met vroeger) en steeds zo'n 100 slagen/min.
Dat ontlokte me de vraag of dat door de pacemaker komt? Inderdaad vraagt het lichaam meer dan normaal (net als bij het oplopen van een trap) en gaat de pacemaker naar verhouding meer paces geven. Eigenlijk krijg ik twee verschillende antwoorden over de oorzaak van het hoge ritme.
De boezem die pacet en de pacemaker die pacet. Hij vergeleek de paces vanuit de boezem met fibrilleren (veredeld fibrilleren meen ik me te herinneren).
De medicijnen hielpen leek het eventjes. Veel plassen en lagere frequentie. Vanochtend om zes uur was het weer 110 in bed. De vraag die bij me opkomt is hoe zou het zijn als we die pacemaker eens uitzetten? Mijn hart genereerde via de sinus knoop zo'n 40 paces/min. Dat is te weinig om je lekker bij te voelen in normale situatie. Echter zou ik wel eens willen weten of die paces uit de boezem komen of toch stikum weer van de AV knoop (via de bindel van HIS) die misschien toch weer geleid?
Het echte probleem is dat voor elke vraag ik een afspraak moet maken met de cardioloog of weer naar 1e harthulp moet....
zondag 22 mei 2011
Wisselende beleving hartfunctie
Ik probeer een beter beeld te krijgen op de werking van het hart en de pacemaker. Soms is de hartslag zo onrustig (boezemfibrilleren?) dat ik me afvraag hoe de pacemaker hier mee omgaat. Als ik 's ochtends vroeg op cardio gym begeleid door de fysiotherapeuten dan meten zij (met de hand) een pols van 105. Ik stap daarvoor uit de auto en loop rustig naar de zaal. Geen grote inspanningen. Dat is elke keer zo en tussendoor meten zij ook dezelfde frequentie. Ik voel dat ik bij de oefeningen rustigaan moet doen en dat wordt me door diverse begeleiders steeds verteld.
Ik stap tegenwoordig ook weer af en toe op de fiets. Ook als ik ga wandelen met Cheeta dan voel ik al naar een paar meter of er adem te kort is of niet. Soms wel en soms ook niet. Ook als ik rustig thuis zit te lezen of TV te kijken dan ben ik soms de hele tijd buiten adem en soms ineens niet meer.
Ik vraag me af of deze verschillende, ik noem het maar stadia van het hart, iets te maken hebben met een interactie bij fibrilleren en het pacen van de pacemaker?
Vragen komen op of de pacemaker (nog) wel goed staat ingesteld voor de situatie zoals die zich nu voordoet? Een controle na 2.5 maand is dan misschien toch wat lang. Dus gaan we morgen maar eens bellen met het ziekenhuis.
Het is erg prettig, die momenten waarbij het lichaam goed aanvoelt en me niet doet herinneren aan de ingreep! Die zijn er ook, die momenten en daar ben ik erg blij mee.
So far, so good.
Ik stap tegenwoordig ook weer af en toe op de fiets. Ook als ik ga wandelen met Cheeta dan voel ik al naar een paar meter of er adem te kort is of niet. Soms wel en soms ook niet. Ook als ik rustig thuis zit te lezen of TV te kijken dan ben ik soms de hele tijd buiten adem en soms ineens niet meer.
Ik vraag me af of deze verschillende, ik noem het maar stadia van het hart, iets te maken hebben met een interactie bij fibrilleren en het pacen van de pacemaker?
Vragen komen op of de pacemaker (nog) wel goed staat ingesteld voor de situatie zoals die zich nu voordoet? Een controle na 2.5 maand is dan misschien toch wat lang. Dus gaan we morgen maar eens bellen met het ziekenhuis.
Het is erg prettig, die momenten waarbij het lichaam goed aanvoelt en me niet doet herinneren aan de ingreep! Die zijn er ook, die momenten en daar ben ik erg blij mee.
So far, so good.
vrijdag 6 mei 2011
Ups & Downs
Als het de ene dag lekker gaat, het hart of kortademigheid weinig of geen aandacht vragen, dan komt er een soort verwachting dat het de volgende dag ook zo zal zijn of zelfs beter.
Ik moet er aan wennen dat dat niet vanzelf sprekend is. Momenteel heb ik snel last van kortademigheid en de hartslagmeter die ik nu af en toe omdoe voor het gaan lopen, geeft aan wanneer de frequentie ineens erg hoog (rond de 120) wordt of erg laag (rond de zestig). Dat fluctueert nogal. Daarnaast zie ik ook gemiste hartslagen wat duidt op een mogelijke fibrillatie.Dat het hart af en toe fibrilleert is duidelijk. Soms wordt ik er wakker van of overdag wordt ik bij inspanning kortademig.
Tja, pas na 3 a 4 maanden kan duidelijk worden wat het resultaat van de ingreep is, qua fibrilleren en qua capaciteit. De eject fractie was in ieder geval de laatste keer 35% (63% is normaal voor iemand van mijn leeftijd). Die zou mogelijkerwijs iets beter geworden kunnen zijn na de reparatie van de Mitralisklep.
Dus heel heel langzaam en geen verwachtingen hebben. Ik heb vandaag twee gesprekken gehad met twee vrienden die ook een zwaar traject hebben gehad of dat nog gaande is. En ach als ik dat zo vergelijk heb ik een makkie.....
Geduld is weer mijn uitdaging en leerweg. Ambities? Ja, die was ik al weer op een rij aan het zetten....
Even maar laten liggen en gewoon day by day er voor gaan en genieten.
Ik moet er aan wennen dat dat niet vanzelf sprekend is. Momenteel heb ik snel last van kortademigheid en de hartslagmeter die ik nu af en toe omdoe voor het gaan lopen, geeft aan wanneer de frequentie ineens erg hoog (rond de 120) wordt of erg laag (rond de zestig). Dat fluctueert nogal. Daarnaast zie ik ook gemiste hartslagen wat duidt op een mogelijke fibrillatie.Dat het hart af en toe fibrilleert is duidelijk. Soms wordt ik er wakker van of overdag wordt ik bij inspanning kortademig.
Tja, pas na 3 a 4 maanden kan duidelijk worden wat het resultaat van de ingreep is, qua fibrilleren en qua capaciteit. De eject fractie was in ieder geval de laatste keer 35% (63% is normaal voor iemand van mijn leeftijd). Die zou mogelijkerwijs iets beter geworden kunnen zijn na de reparatie van de Mitralisklep.
Dus heel heel langzaam en geen verwachtingen hebben. Ik heb vandaag twee gesprekken gehad met twee vrienden die ook een zwaar traject hebben gehad of dat nog gaande is. En ach als ik dat zo vergelijk heb ik een makkie.....
Geduld is weer mijn uitdaging en leerweg. Ambities? Ja, die was ik al weer op een rij aan het zetten....
Even maar laten liggen en gewoon day by day er voor gaan en genieten.
zaterdag 30 april 2011
Andere pijntjes leiden af
Vanaf dinsdag nacht kreeg ik weer last van een oudere kwaal; buikpijn door diverticulitis (uitstulpingen aan de dikke darm; lees symptomen en mogelijke behandeling door op de link te klikken).
Eigen schuld dikke bult, dat ik hier nu last van heb. Zoals Nisargadatta zo mooi verwoord: Pleisure brings us to sleep, pain wakes me up; if I do not want to suffer.... vul zelf maar in. Elke keer wordt ik er weer met m'n neus op geduwd; een harde waarheid.
Ik was dus onachtzaam met wat ik at (niet strikt koolhydraatarm volgens het SC dieet; "ja, het was Pasen met lekker Paasbrood etc.") en ik had een paar dagen de stoelgang even uit het oog verloren.
Dus gevolg, hevige buikpijn en 37.9 verhoging die aanvoelde als hogere koorts (koud en rillerig).
Lopen was er even niet bij, want dat deed te veel pijn. Dus op helder vloeibaar dieet en rusten.
Opmerkelijk is dat het ene pijntje de aandacht volledig weet op te eisen en daarmee weghaalt bij het andere (genezing van het gehechte borstbeen), waardoor die geen aandacht meer krijgt.
Het gevecht om aandacht van diverse ontevreden lichaamsonderdelen vindt trouwens altijd plaats en ook daar is goed bestuur van groot belang.
Gelukkig is de pijn inmiddels gezakt (was vrijdag al dragelijker geworden, waardoor ik weer actiever kon worden). Nu is het nog niet helemaal weg, maar wel voldoende om weer te kunnen wandelen.
Volgende week maandag ochtend op de fiets om te testen wat m'n conditie is.. Daarna intake voor fysio revalidatie programma. Ben benieuwd wat daar uit de bus komt.
Eigen schuld dikke bult, dat ik hier nu last van heb. Zoals Nisargadatta zo mooi verwoord: Pleisure brings us to sleep, pain wakes me up; if I do not want to suffer.... vul zelf maar in. Elke keer wordt ik er weer met m'n neus op geduwd; een harde waarheid.
Ik was dus onachtzaam met wat ik at (niet strikt koolhydraatarm volgens het SC dieet; "ja, het was Pasen met lekker Paasbrood etc.") en ik had een paar dagen de stoelgang even uit het oog verloren.
Dus gevolg, hevige buikpijn en 37.9 verhoging die aanvoelde als hogere koorts (koud en rillerig).
Lopen was er even niet bij, want dat deed te veel pijn. Dus op helder vloeibaar dieet en rusten.
Opmerkelijk is dat het ene pijntje de aandacht volledig weet op te eisen en daarmee weghaalt bij het andere (genezing van het gehechte borstbeen), waardoor die geen aandacht meer krijgt.
Het gevecht om aandacht van diverse ontevreden lichaamsonderdelen vindt trouwens altijd plaats en ook daar is goed bestuur van groot belang.
Gelukkig is de pijn inmiddels gezakt (was vrijdag al dragelijker geworden, waardoor ik weer actiever kon worden). Nu is het nog niet helemaal weg, maar wel voldoende om weer te kunnen wandelen.
Volgende week maandag ochtend op de fiets om te testen wat m'n conditie is.. Daarna intake voor fysio revalidatie programma. Ben benieuwd wat daar uit de bus komt.
Abonneren op:
Posts (Atom)