Vandaag ben ik op controle geweest bij de longpoli van het Diak en bij de wondpoli van het radiometrisch technische afdeling van het Antonius. De laatste controleerde of de pacemaker goed geïmplanteerd was en bij de longpoli werd de capaciteit van de longen gemeten (nog oppervlakkig omdat een blaastest te veel druk zou geven met risico voor het borstbeen. In die test was te zien en ook via stethoscoop te beluitseren dat er non enige irritatie was in de longen en dat kan ik beamen. Echter niet van dien aard dat het andere of meer medicatie behoefde.
De pacemaker was goed gehecht en geen wondvochtvorming. Ik werd eraan herinnerd dat deze Medtronic Pacemaker ook MRI scans kan doorstaan. Alleen moet ik hem "even" voor de scan laten herprogrammeren en naderhand weer terug laten zetten. Afijn, wellicht een geruststelling dat ook hier weer de technologie een stapje verder is. Op de poster die in de behandelkamer hing zag ik dat de pacemaker op vele plaatsen kan worden geïmplanteerd! Ik dacht eerst alleen links of rechts onder het jukbeen, maar ook op de buik of rug etc. Mijn vraag was wanneer gekozen werd voor andere plaatsen, werd beantwoord, als je bijvoorbeeld een bepaald beroep hebt waar hij niet handig zou zitten of een bepaalde sport beoefent. Dus als top volleybal speler was de rug wellicht een betere plek.... Dat heeft de cardioloog me niet even gevraagd van te voren, waar ik hem wil hebben... Nu moet ik hem dus laten verplaatsen?! Toch niet wakker genoeg geweest met vragen stellen alvorens de impkantatie begon.
Mijn grootste zorg is is voorlopig dat hij niet het poortje bij de Hema activeert, waardoor ik als perendief (of beter gezegd als dief van de wel bekende wekkertjes van de Hema) moet laten zien via mijn (credit)kaartje dat ik een pacemaker heb en niet een tas vol met gestolen goed naar buiten probeer te smokkelen...
Gisteren de hele dag non-stop in touw geweest met 2X Cheeta uitlaten en boodschappen doen. Vandaag met ziekenhuisbezoeken (heel vriendelijk door Roderick rondgereden) toch iets vermoeider toen ik vanavond nog even met Florieke naar de bib ging een dvdtje terug brengen. Dus weer even voet van het gaspedaal in het weekend...
vrijdag 15 april 2011
maandag 11 april 2011
Lopen is heerlijk
Na een slechte zaterdagnacht en een oververmoeid gevoel (als ik me zondag een cijfer moest geven was dat de helft van toen ik net ontslagen was).
Zondag voor het eerst een stukje gelopen samen mt David. Heen en terug naar het bankje bij de ingang van het bos. Net mooi om weer even te wennen. Vandaag maandag ook weer gelopen met Petra nu een klein rondje in het bos met Cheeta erbij. 's Middags een wat kleiner stukje weer naar het bankje en terug, want het begon al flink af te koelen.Afijn die bene doen hun werk wel, de ademhaling blijft redelijk binnen de grenzen en de pacemaker zal ongetwijfeld de juiste hartslag erbij bedenk die optimaal is.
Dat bewegen ervaar als essentieel voor m'n ademhaling en maakt dat de periodes tussen het hoesten langer worden. Ook de nacht kon ik zo waar doorhalen zonder de hele nacht naar de radio te luisteren.
Muziek heeft sowieso een helende werking op het systeem (sinds mijn jeugd maak ik daar gebruik van) en ten tweede zorgt hij ervoor dat ik niet het gerommel in de longen hoor wat de prikkel om het weg te hoesten doet afnemen. Niet 100% want als het echt moet wordt er wel het nodige opgehoest.
Morgen eerst weer bloed laten prikken, of de IR waarde nog tussen de 4 en 3 zit. Als het goed is kom ik daar ooit van af, het gebruik van Sintrom (acenocoumarol). Dan geeft de biologische klep zijn voordelen, afgezien dat hij niet niet hoorbaar is.
Heel veel telefoontjes vandaag gehad. Nog te vroeg voor bezoek op dit moment, ademen kan nog wat beter en de blafhoest is heel indringend en ook onsmakelijk voor de toehoorder.
Ik vraag me af hoe ik mijn waarneming in het ziekenhuis kan vervolgen op deze blog? Een geheel nieuwe thread maken?
Zondag voor het eerst een stukje gelopen samen mt David. Heen en terug naar het bankje bij de ingang van het bos. Net mooi om weer even te wennen. Vandaag maandag ook weer gelopen met Petra nu een klein rondje in het bos met Cheeta erbij. 's Middags een wat kleiner stukje weer naar het bankje en terug, want het begon al flink af te koelen.Afijn die bene doen hun werk wel, de ademhaling blijft redelijk binnen de grenzen en de pacemaker zal ongetwijfeld de juiste hartslag erbij bedenk die optimaal is.
Dat bewegen ervaar als essentieel voor m'n ademhaling en maakt dat de periodes tussen het hoesten langer worden. Ook de nacht kon ik zo waar doorhalen zonder de hele nacht naar de radio te luisteren.
Muziek heeft sowieso een helende werking op het systeem (sinds mijn jeugd maak ik daar gebruik van) en ten tweede zorgt hij ervoor dat ik niet het gerommel in de longen hoor wat de prikkel om het weg te hoesten doet afnemen. Niet 100% want als het echt moet wordt er wel het nodige opgehoest.
Morgen eerst weer bloed laten prikken, of de IR waarde nog tussen de 4 en 3 zit. Als het goed is kom ik daar ooit van af, het gebruik van Sintrom (acenocoumarol). Dan geeft de biologische klep zijn voordelen, afgezien dat hij niet niet hoorbaar is.
Heel veel telefoontjes vandaag gehad. Nog te vroeg voor bezoek op dit moment, ademen kan nog wat beter en de blafhoest is heel indringend en ook onsmakelijk voor de toehoorder.
Ik vraag me af hoe ik mijn waarneming in het ziekenhuis kan vervolgen op deze blog? Een geheel nieuwe thread maken?
vrijdag 8 april 2011
Zwakke adem
Helaas is mijn ademhaling weer parten gaan spelen en ik hoest me dag en nacht te pletter, steeds knijpend in mijn Sterna protector (die het borstbeen bijeen houdt). Dit is wat ik niet voorzien heb dat de ademhaling zo tergu zou vallen. Spreken gaat me moeilijk af, dus is het goed te zorgen dat er niets uit mijn keel komt aan worden; zo min mogelijk. Ik hoop dat is ik begin met wandelen dat het dan weer beter gaat met de capaciteit en met name de prikkeling. Hanke heeft last minute slaaptabletten via de huisarts gehaald en hoop vannacht wel even ontspannen onder zeil te gaan.
maandag 4 april 2011
Thuis en dankwoord
"Als het pilletje tegen de hoofdpijn goed gewerkt heeft, ben ik al weer snel vergeten dat ik ooit hoofdpijn heb gehad of gekend...". Daarmee wil ik zeggen dat ik sta te popelen om weer meer op te pakken dan ik geacht wordt te doen (week binnenblijven vanwege vatbaarheid, niet fietsen, niet tillen, voorzichtig wandelingetje, etc. etc.). Dat popelen moet ik dus ik even diep wegstoppen om niet in valkuilen te stappen die me een aantal weken terugwerpen, zoals een gescheurd borstbeen, of een extra ontsteking over de eerdere heen. Deze eerste week wordt ik ook niet geacht onbewaakt thuis te blijven en dus heeft Hanke een rooster gemaakt waarin zij, Petra, David en Florieke een rol spelen. Ik kan me dan wel "het mannetje voelen" maar het loodgieterswerk is nog niet beproefd op een druk van 10 atmosfeer en het samenspel tussen inspanning, medicatie luister heel nauw.
Lieve familie, alle vrienden en Hanke in het bijzonder,
Ik ben dankbaar en heel blij dat ik er weer zo "bij zit en sta" zoals het nu gaat!
Dit was nooit mogelijk geweest zonder alle ondersteuning, opvang, zorg bezoek, belletjes, briefkaarten, wensen, gebeden in vele vormen en de opvang vanuit het thuisfront. Daarin heeft Hanke de hoofdrol gespeeld samen met Florieke en Petra. De zorg, het organiseren van opvang voor allen, eten, bezoeken, en natuurlijk ook de baan op de achtergrond waar ze aan haar trekken.
Mijn dankbaarheid strekt zich veel verder uit:
Dankbaar aan de medische wetenschap, de technologische ontwikkelingen (zonder pacemaker was het een hopeloze zaak na operatie geweest), aan alle samenwerkende zorgzame verpleegkundigen, artsen, specialisten, medepatiënten en ik doe onrecht aan allen door aan een opsomming te beginnen.
Is het niet erg gemakkelijk om zo met dankbaarheid te "strooien"?
Ik heb het laatste decennium geleerd om mij gemakkelijker te uiten mbt wat in mij leeft en ook gevoelend en behoeften een beetje leren onderscheiden. Ik zou het zeker niet gemakkelijk willen noemen. Wel helpt het me te bevrijden van wat ik vroeger als schuldgevoel ervoer, omdat ik ook heb leren te ontvangen, ook dat is nog steeds een leerweg voor me.
Ik wil graag delen waar dankbaarheid in bovengenoemde context "bij mij zit" en wat het voor mij betekent.
Het proces wat doorlopen is, van constatering van voor mij iets vaags waardoor het hart het ineens minder deed dan voorheen (ook na enige tijd gerevalideerd te zijn van het vorige infarct) door een cardioloog tot een traject waar ik uiteindelijk met volledig consent én overgave in kon stappen.
Toen mij duidelijk werd dat de toestand van de Aorta, de aortaklep en de Mitralisklep en de elektrische geleiding van de pace niet waren wat het zou moeten en zijn en nog steeds verder achteruit gingen, heeft de voorlichting vanuit het Antonius mij zoveel ondersteuning bij de beeldvorming gegeven dat ik besloot om het risico te nemen. Ja, er was (en is nog steeds) een risico van ongeveer 5% dat er iets mis zou gaan. Ik heb voor mijzelf dat risico ingecalculeerd (klikt stoer, he) wat resulteerde dat ik in gedachten en ook hardop afscheid heb genomen van de mijn omgeving. Was er dan geen angst? Was er geen twijfel? Het antwoord is heel eenvoudig, nee. Ik leef een groot deel van de tijd in het besef dat alles met elkaar in verbinding staat (veel zichtbaar en ook onzichtbaar). Dat maakt het eenvoudiger voor me. Als ik (zoals vroeger) meer in een wereld van afgescheidenheid had geleefd, dan was er nog iets te "verliezen". Begrijp me goed dat, als het mis was gegaan dan had ik zeker ook nu betreurd dat ik er niet meer kon zijn voor degenen die achter zouden kunnen blijven. Maar door het wegvallen van oordelen, labels, voor- en afkeuren en me te verbinden met een, ik noem het maar gemakshalve mijn oorspronkelijke universele natuur, geeft me dat kracht, richting en ondersteuning.
Dit maakte het mogelijk om het proces van vlak voor de narcose tot nu aan toe te doorlopen.
Mede daardoor zag ik op het moment van terugkomst uit de narcose helder wat ik ook heel kort zag voor het bewustzijn zich terugtrok. Ik ging de narcose in onder het resitereren van een shloka uit de Bṛhadāraṇyaka Upanishad. De tijd was niet lang genoeg om er mee te eindigen (dit in plaats van tot 10 te tellen wat gebruikelijk is).
Op het moment van ontwaken, om 01,45 uur ervoer ik dat als een geboorte.
Er was wel de herinnering dat ik een operatie zou krijgen, niet de ervaring dat ik hem al achter de rug had. Ik kon niet spreken (door de tube voor beademing), wel m'n hand bewegen en vooral me gewaar zijn van het toezien zonder benoemen. Deze toestand duurde voort tot de ochtendploeg binnen kwam om iedereen op de Intensive Care van voedsel te voorzien (voorzover toegestaan).
Op dat moment ging de tube eruit en kon ik weer "Hello World" zeggen (een voor programmeurs onder ons niet onbekende tekst die hun eerste programmaatje in C schreven wat deze tekst liet zien op een display).
Daarna ging ik het traject in van 7 dagen die ik als zeer leerzaam en ook zwaar zou willen noemen en waar ik onmiskenbare herkenningsmomenten zag zoals beschreven in het scheppingsverhaal.
Wat ik hierna verder zal neerschrijven is niet bedacht of gefantaseerd, althans zo heb ik het niet ervaren, wel doorleefd. Mogelijk dat je dit toeschrijft aan een te hoog opium gehalte; ter geruststelling, ik heb maar kort opiaten gehad de eerste dag en daarna niet meer....
Wordt vervolgd.
Lieve familie, alle vrienden en Hanke in het bijzonder,
Ik ben dankbaar en heel blij dat ik er weer zo "bij zit en sta" zoals het nu gaat!
Dit was nooit mogelijk geweest zonder alle ondersteuning, opvang, zorg bezoek, belletjes, briefkaarten, wensen, gebeden in vele vormen en de opvang vanuit het thuisfront. Daarin heeft Hanke de hoofdrol gespeeld samen met Florieke en Petra. De zorg, het organiseren van opvang voor allen, eten, bezoeken, en natuurlijk ook de baan op de achtergrond waar ze aan haar trekken.
Mijn dankbaarheid strekt zich veel verder uit:
Dankbaar aan de medische wetenschap, de technologische ontwikkelingen (zonder pacemaker was het een hopeloze zaak na operatie geweest), aan alle samenwerkende zorgzame verpleegkundigen, artsen, specialisten, medepatiënten en ik doe onrecht aan allen door aan een opsomming te beginnen.
Is het niet erg gemakkelijk om zo met dankbaarheid te "strooien"?
Ik heb het laatste decennium geleerd om mij gemakkelijker te uiten mbt wat in mij leeft en ook gevoelend en behoeften een beetje leren onderscheiden. Ik zou het zeker niet gemakkelijk willen noemen. Wel helpt het me te bevrijden van wat ik vroeger als schuldgevoel ervoer, omdat ik ook heb leren te ontvangen, ook dat is nog steeds een leerweg voor me.
Ik wil graag delen waar dankbaarheid in bovengenoemde context "bij mij zit" en wat het voor mij betekent.
Het proces wat doorlopen is, van constatering van voor mij iets vaags waardoor het hart het ineens minder deed dan voorheen (ook na enige tijd gerevalideerd te zijn van het vorige infarct) door een cardioloog tot een traject waar ik uiteindelijk met volledig consent én overgave in kon stappen.
Toen mij duidelijk werd dat de toestand van de Aorta, de aortaklep en de Mitralisklep en de elektrische geleiding van de pace niet waren wat het zou moeten en zijn en nog steeds verder achteruit gingen, heeft de voorlichting vanuit het Antonius mij zoveel ondersteuning bij de beeldvorming gegeven dat ik besloot om het risico te nemen. Ja, er was (en is nog steeds) een risico van ongeveer 5% dat er iets mis zou gaan. Ik heb voor mijzelf dat risico ingecalculeerd (klikt stoer, he) wat resulteerde dat ik in gedachten en ook hardop afscheid heb genomen van de mijn omgeving. Was er dan geen angst? Was er geen twijfel? Het antwoord is heel eenvoudig, nee. Ik leef een groot deel van de tijd in het besef dat alles met elkaar in verbinding staat (veel zichtbaar en ook onzichtbaar). Dat maakt het eenvoudiger voor me. Als ik (zoals vroeger) meer in een wereld van afgescheidenheid had geleefd, dan was er nog iets te "verliezen". Begrijp me goed dat, als het mis was gegaan dan had ik zeker ook nu betreurd dat ik er niet meer kon zijn voor degenen die achter zouden kunnen blijven. Maar door het wegvallen van oordelen, labels, voor- en afkeuren en me te verbinden met een, ik noem het maar gemakshalve mijn oorspronkelijke universele natuur, geeft me dat kracht, richting en ondersteuning.
Dit maakte het mogelijk om het proces van vlak voor de narcose tot nu aan toe te doorlopen.
Mede daardoor zag ik op het moment van terugkomst uit de narcose helder wat ik ook heel kort zag voor het bewustzijn zich terugtrok. Ik ging de narcose in onder het resitereren van een shloka uit de Bṛhadāraṇyaka Upanishad. De tijd was niet lang genoeg om er mee te eindigen (dit in plaats van tot 10 te tellen wat gebruikelijk is).
Op het moment van ontwaken, om 01,45 uur ervoer ik dat als een geboorte.
Er was wel de herinnering dat ik een operatie zou krijgen, niet de ervaring dat ik hem al achter de rug had. Ik kon niet spreken (door de tube voor beademing), wel m'n hand bewegen en vooral me gewaar zijn van het toezien zonder benoemen. Deze toestand duurde voort tot de ochtendploeg binnen kwam om iedereen op de Intensive Care van voedsel te voorzien (voorzover toegestaan).
Op dat moment ging de tube eruit en kon ik weer "Hello World" zeggen (een voor programmeurs onder ons niet onbekende tekst die hun eerste programmaatje in C schreven wat deze tekst liet zien op een display).
Daarna ging ik het traject in van 7 dagen die ik als zeer leerzaam en ook zwaar zou willen noemen en waar ik onmiskenbare herkenningsmomenten zag zoals beschreven in het scheppingsverhaal.
Wat ik hierna verder zal neerschrijven is niet bedacht of gefantaseerd, althans zo heb ik het niet ervaren, wel doorleefd. Mogelijk dat je dit toeschrijft aan een te hoog opium gehalte; ter geruststelling, ik heb maar kort opiaten gehad de eerste dag en daarna niet meer....
Wordt vervolgd.
zondag 3 april 2011
zaterdag 2 april 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)